Sportschool

Een paar keer per week wandel ik naar de sportschool. Die route voert langs een kapsalon. Ik kan het niet laten om iedere keer vol verbazing naar binnen te kijken. Het interieur is spectaculair. Alles is namelijk zwart met veel glimmend gouden accenten. Superkitsch in het kwadraat. Maar de Turkse barbier die er werkt, runt zijn zaak met trots. Toen ik langs liep zat er een dikke man met kale kop op zijn beurt te wachten.

Ik ga graag naar de sportschool. Niet omdat ik nou zo sportief ben, maar je kunt er heerlijk ongestoord luisteren en kijken. Met mijn koptelefoon op doe ik mijn ding. Uit die koptelefoon klinken de klanken van het hoorspel Het Bureau. Misschien moet je nu podcast zeggen, maar dat woord past hier totaal niet bij. Het hoorspel kent 475 afleveringen. Het is gebaseerd op de zevendelige romancyclus Het Bureau van J.J. Voskuil. In boekvorm heb ik die 7 delen inmiddels vier keer gelezen. In hoorspelvorm, op de sportschool, ben ik met de tweede ronde begonnen. Het moet soms een raar gezicht zijn als ik met een brede grijns op mijn gezicht met de ‘leg press’ worstel.

Al sportend en luisterend mag ik ook graag om me heen kijken. Niet vanwege de mooie strakke lijven, maar vanwege de grote diversiteit. Sommigen proberen met bezweette koppen iets aan hun overgewicht te doen. Anderen doen therapeutische oefeningen ivm blessures. Maar er zijn er ook die het gewoon gezellig vinden. Die komen een uurtje sporten, wat effectief 10 minuten is, want er wordt 50 minuten lekker gekletst en koffie gedronken. Ik hoor daar niet bij. Geen gezeur aan m’n kop, ik heb ‘Het Bureau’.

Individuen die opvallen door hun gedrag trekken vaak m’n aandacht. Zo is er een dame in ultra strakke kleding. Ze spreekt Oekraïens. Dat hoor ik omdat ze al sportend aan het praten is. Het heeft even geduurd voordat ik in de gaten had dat er verdekt een smartphone stond opgesteld. Ze filmt zichzelf en geeft daar zelf gesproken aanwijzingen bij. Waarschijnlijk iemand die zich influencer noemt.

Of de jongeman die niet stil kan zitten of staan. Hij draagt een grijze joggingbroek, een tanktop die zijn spieren goed doet uitkomen en geitenwollen sokken. Hij doet een oefening, staat op, loopt in de rondte, doet een volgende oefening, loopt weer een rondje, etc. Met kleine gehaaste pasjes, draaiend met zijn kontje.

Ik begin en eindig mijn schemaatje meestal met een cardio dingetje. Lopen en/of fietsen. Van de loopbanden zijn er drie en ze staan voor het raam. Het aardige daarvan is dat je ook dan wat te zien hebt, buiten. En op zeker moment zag ik een vrouw langslopen die duidelijk als moslima was gekleed. Mijn eerste gedachte was ‘die loopt vast niet naar de ingang van de sportschool’. Maar tot mijn stomme verbazing deed ze dat wel. Achteraf zou ik haar kleding omschrijven als een jilbab, afgetopt met een hijab. Gelukkig niet in het zwart, maar in een ‘decadente’ bruine tint. Mijn verbazing werd nog groter toen ze zich niet naar de kleedruimte begaf, maar linea recta naar de loopband naast die van mij. Ik moet zeggen, ik werd erg ongemakkelijk door de situatie. Mijn gedachten houden bij het verhaal in mijn koptelefoon lukte niet meer. En opzij kijken vond ik onbeleefd, al heb ik wel opgemerkt dat ze sportschoenen droeg, onder al die kleding. Blauwe. Even heb ik overwogen een foto te maken, maar ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt’…

Ze was sneller klaar op de loopband dan ik en ging verder met haar oefeningen elders in de gym. Daar kon ik haar niet meer zien. Wel dat in diezelfde hoek een man bezig was met veel tattoos en een te kort sportbroekje om ze vooral goed te kunnen showen. Twee werelden, en ‘never the twain shall meet’.

Op de terugweg zie ik dat de kale man in de kapsalon afrekent. Nog steeds kaal. Intrigerend, want voor welke behandeling zou hij nu betalen?